Onze maatschappij verandert voortdurend. Hoewel mensenniet makkelijk veranderen lijkt de maatschappij als vanzelf, soms nauwelijks opgemerkt, grote veranderingen door te maken. Een verschijnsel met hoge impact is de individualisering.

Na de gezamenlijk en gezelligheid van de jaren 50, zijn we in de love and peace periode van de jaren 60 begonnen onszelf los te maken van het collectief. Watbegon met seksuele vrijheden binnen het huwelijk,het niet langer ondrukken van verlangensomwille van anderen, was de start van een ongebreidelde voorrang voor het 'zelf'. We hielden elkaar voor dat het losraken vanvastomlijnde sociale omgangsvormen ons zou bevrijden, we zouden dichter bij ons zelf komen,we zouden vanuit de vrijgemaakte, waarachtige eigen'ik'een beter mens worden.Voor wie nog niet overtuigd was;depersoonlijkheid die zich zou vormen, zo dicht mogelijk bijhet eigen ik,zouhet welbevinden afstralen naar de sociale omgeving. Niet alleen die ene mens werd er beter van, maar alle mensen er omheen. En zo geschiedde. Het eigen ik kwam centraal en de socialesamenhang inwoongemeenschappen nam af, familiebanden werden minder hecht en een 'verre vriend' werd waardevoller daneen 'goede buur'.

Op het werk heeft zich een zelfde verandering voltrokken. We richten onze aandacht op ons eigen welzijn enieder zorgtvoor zich.

Voor een leidinggevende ligt hier de ultieme kans om het verschil te maken. Leiding geven is aandacht geven. Het loslaten van het zelf en het richten van de aandacht opde ander; de aan de leidinggevende toevertrouwde medewerkers. Een goede leidinggevende heeft oprechte belangstelling voor de medewerkers,toont betrokkenheid enheeft persoonlijkcontact met elke individu om zichzelf een beeld te vormen van de medewerker, zijn/haar talenten en welbevinden.De medewerker voelt zich gezien, gesteund en gewaardeerd en er ontstaat een gezamenlijk streven naardie invulling van het werkwaarbij de medewerker zich goed voelt en optimaal kan bijdragen aan het bedrijfsresultaat.